خانه تحول سلامت رفتاری قانون خدمات سلامت رفتاری: راهنمای اولیه حمایت از مسکن (ژوئیه 2024)​​ 

قانون خدمات بهداشت رفتاری: آغازگر حمایت از مسکن (ژوئیه 2024)​​ 

تحول سلامت رفتاری​​ 

۱. قانون خدمات سلامت رفتاری در مورد حمایت از نیازهای مسکن افراد واجد شرایط چه تفاوتی با قانون خدمات سلامت روان دارد؟​​ 

مسکن یک جزء اساسی از درمان، بهبودی و ثبات سلامت رفتاری است. سی درصد از بودجه تخصیص یافته طبق قانون خدمات سلامت رفتاری هر شهرستان باید برای مداخلات مسکن برای کالیفرنیایی‌هایی که نیازهای اساسی سلامت رفتاری دارند و بی‌خانمان یا در معرض خطر بی‌خانمانی هستند، استفاده شود. نیمی از این مبلغ برای افراد و خانواده‌هایی که بی‌خانمانی طولانی‌مدت را تجربه می‌کنند، در اولویت قرار دارد. قانون خدمات سلامت رفتاری، درآمد مستمری را برای شهرستان‌ها فراهم می‌کند تا به افراد دارای نیازهای شدید سلامت رفتاری در زمینه مسکن کمک کند و مسیری را برای بهبودی بلندمدت، از جمله سرمایه مستمر برای ساخت گزینه‌های مسکن بیشتر، فراهم می‌کند. علاوه بر این، بیش از ۱۱۱۵۰ تخت جدید برای درمان سلامت رفتاری و واحدهای مسکونی حمایتی برای افرادی که بی‌خانمانی را تجربه می‌کنند یا در معرض خطر آن هستند و نیازهای سلامت رفتاری دارند، تأمین مالی خواهد شد و یک سرمایه‌گذاری مسکن اختصاصی برای خدمت به جانبازان اختصاص داده خواهد شد. طبق پیشنهاد ۱، ۳۰ درصد از بودجه سالانه قانون خدمات سلامت رفتاری شهرستان شامل حمایت‌های مسکن خواهد بود. بر اساس پیش‌بینی‌های سال مالی (FY) 2026-2027، کل هزینه مسکن سالانه در سطح ایالت تقریباً ۹۵۰ میلیون دلار خواهد بود (به سوال ۶ مراجعه کنید).​​ 

۲. ادارات سلامت رفتاری شهرستان می‌توانند از کدام یک از بودجه‌های فعلی قانون خدمات سلامت روان برای کمک به مسکن، حمایت‌ها و هزینه‌های توسعه سرمایه استفاده کنند؟​​ 

خلاصه: در حال حاضر، انعطاف‌پذیری بالایی در نحوه استفاده ادارات سلامت رفتاری شهرستان از بودجه قانون خدمات سلامت روان برای مسکن و پشتیبانی مسکن جهت رفع نیازهای افرادی که دارای بیماری‌های سلامت رفتاری هستند و بی‌خانمانی را تجربه می‌کنند یا در معرض خطر آن هستند، وجود دارد. وزارت خدمات مراقبت‌های بهداشتی (DHCS) تخمین می‌زند که در سال مالی 2022-2023، حدود 286 میلیون دلار از بودجه قانون خدمات سلامت روان برای تأمین مسکن یا پشتیبانی از مسکن استفاده شده است (به جزئیات زیر مراجعه کنید).​​ 

جزئیات: چندین بخش از قانون خدمات بهداشت روانی را می توان برای مسکن در طرح 2023-26 یک شهرستان مورد استفاده قرار داد، از جمله:​​ 

  • خدمات اجتماعی و پشتیبانی (CSS)​​ 
    • مشارکت خدمات کامل (FSP)​​ 
    • توسعه سیستم عمومی (GSD)​​ 
    • توسعه و مشارکت​​ 
    • کمک به مسکن​​ 
    • برنامه مسکن قانون خدمات سلامت روان​​ 
    • جایی شبیه خانه نیست (NPLH)​​ 
  • پیشگیری و مداخله اولیه​​ 
  • صندوق های نوآوری​​ 
  • تسهیلات سرمایه و نیازهای فناوری (CFTN)​​ 

برای اطلاعات بیشتر و نمونه‌های خاص از نحوه استفاده از هر مؤلفه یا برنامه برای مسکن و پشتیبانی از مسکن، به برگه اطلاعات DHCS مراجعه کنید: چگونه می‌توان از خدمات سلامت روان برای حمایت از افراد بی‌خانمان استفاده کرد؟​​ 

این جدول تخمینی از بودجه قانون خدمات سلامت روان که برای تأمین مسکن یا پشتیبانی از مسکن استفاده می‌شود را ارائه می‌دهد. این تخمین بر اساس گزارش درآمد و هزینه‌های سالانه سال مالی 2022-2023 یا جدیدترین داده‌های موجود تهیه شده است.​​ 

جدول 1: برآورد هزینه های مسکن قانون خدمات بهداشت روانی گزارش شده در گزارش درآمد و هزینه سالانه مالی 2022-23​​ مقدار دلار​​ 
گزارش هزینه های درآمد برنامه مسکن/NPLH​​ $ 8,745,679​​ 
CFTN – Capital Facilities​​ $ 23,147,650​​ 
CSS FSP (مسکن، GSD، بی خانمان)​​ $ 120,803,356​​ 
CSS غیر FSP (مسکن، GSD، بی خانمان)​​ $ 133,588,183​​ 
کل بزرگ​​ $ 286,284,868​​ 

۳. چه کسانی واجد شرایط دریافت بودجه مسکن قانون خدمات سلامت روان هستند؟​​ 

خدمات و کمک های تامین مالی شده توسط قانون خدمات سلامت روان برای افرادی که بی خانمان هستند یا در معرض خطر بی خانمانی هستند و همچنین از بیماری روانی جدی رنج می برند، در دسترس است. افرادی که واجد شرایط قانون خدمات بهداشت روانی هستند می توانند خدمات مسکن را تحت CSS در FSP، GSD، و Outreach and Engagement دریافت کنند. خدمات مسکن نیز تحت عنوان پیشگیری و مداخله اولیه و همچنین نوآوری در دسترس است. همانطور که در جدول 1 در بالا ذکر شد، اکثر افرادی که تحت قانون خدمات بهداشت روانی خدمات مسکن دریافت می کنند تحت CSS هستند.​​ 

۴. ادارات سلامت رفتاری شهرستان از ابتدای ماه ژوئیه 1، 2026 می‌توانند از چه نوع پشتیبانی‌های مسکنی بر اساس قانون خدمات سلامت رفتاری استفاده کنند؟​​ 

حمایت‌های مسکن واجد شرایط برای تأمین مالی تحت قانون خدمات بهداشتی رفتاری برای کمک به حمایت از طیف وسیعی از نیازها و کمک به تأمین مسکن پایدار - در هماهنگی با مراقبت - برای بهبود نتایج بهداشتی برای جمعیت‌های هدف، گسترده است.​​ 

  • مداخلات مسکن ممکن است شامل موارد زیر باشد:​​ 
  • یارانه اجاره​​ 
  • یارانه های عملیاتی​​ 
  • مسکن مشترک (از جمله مسکن بازیابی)​​ 
  • مسکن خانوادگی​​ 
  • سهم غیر فدرال برای اجاره انتقالی Medi-Cal​​ 
  • سایر پشتیبانی های مسکن همانطور که توسط DHCS تعریف شده است، از جمله، اما نه محدود به، راهنمای سیاست حمایت های جامعه​​ 
  • پروژه های توسعه سرمایه​​ 
  • کمک های مسکن مبتنی بر پروژه، از جمله اجاره اصلی​​ 
  • سرمایه: شهرستان ها می توانند تا 25 درصد از 30 درصد (یعنی 7.5 درصد کل) را برای مداخله مسکن برای حمایت از توسعه سرمایه مسکن برای خدمت به جمعیت واجد شرایط استفاده کنند.​​ 

[توجه: دپارتمان‌های بهداشت رفتاری شهرستان نمی‌توانند از بودجه قانون خدمات سلامت رفتاری برای مداخلات مسکن که تحت پوشش طرح مراقبت مدیریت‌شده Medi-Cal هستند، طبق کد رفاه و مؤسسات (WIC) 5830(c)(2) استفاده کنند.]​​ 

5. چه کسانی واجد شرایط مداخله مسکن قانون خدمات سلامت رفتاری خواهند بود؟ (آیا تغییری در قانون خدمات سلامت روان وجود دارد؟)​​ 

خلاصه: جمعیت‌های واجد شرایط برای کمک‌های مالی مداخله مسکن قانون خدمات بهداشت رفتاری شامل کودکان، جوانان، بزرگسالان و افراد مسن‌تر هستند و تغییر قابل‌توجهی نسبت به قانون خدمات بهداشت روانی ندارند، به‌جز اضافه شدن افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد، که اکنون ممکن است تحت قانون خدمات بهداشت رفتاری به آنها خدمت شود. با این حال، قانون خدمات بهداشت رفتاری تمرکز خود را بر روی افرادی که نیازهای مراقبتی پیچیده ای دارند، افزایش می دهد و مستلزم آن است که 50 درصد از بودجه مداخله مسکن برای خدمات رسانی به افرادی که به طور مزمن بی خانمان هستند، استفاده شود.​​ 

جزئیات:​​ 

  • معیارهای واجد شرایط بودن قانون خدمات بهداشت رفتاری:​​ 
    • کودکان و جوانان واجد شرایط در بخش 5892(k)(7) WIC به عنوان سن 25 سال یا کمتر تعریف شده اند و یکی از این موارد:​​ 
      • مطابق با معیارهای ضرورت پزشکی مندرج در WIC 14184.402(d)، یا​​ 
      • دارای اختلال مصرف مواد متوسط یا شدید (5891.5(c)).​​ 
    • بزرگسالان واجد شرایط و افراد مسن در بخش 5892(k)(8) WIC به عنوان سن 26 سال یا بیشتر تعریف شده اند و یکی از این موارد:​​ 
      • دارای معیارهای مندرج در WIC 14184.402(c)، یا​​ 
      • دارای اختلال مصرف مواد متوسط یا شدید (5891.5(c)).​​ 
  • معیارهای مداخلات مسکن قانون خدمات بهداشت رفتاری:​​ 
    • طبق بخش 5830 (الف) (1) WIC، هر شهرستان باید برنامه ای را برای مداخلات مسکن برای خدمت به افرادی که به طور مزمن بی خانمان هستند یا بی خانمان را تجربه می کنند یا در معرض خطر بی خانمانی هستند، همانطور که در بخش 5892 تعریف شده است، ایجاد و اجرا می کند و یکی از معیارهای واجد شرایط بودن قانون خدمات بهداشتی رفتاری زیر را برآورده می کند:​​ 
      • کودکان و نوجوانان واجد شرایط، همانطور که در بخش 5892(k)(7) تعریف شده است به عنوان سن 25 سال یا کمتر و یا:​​ 
        • مطابق با معیارهای ضرورت پزشکی مندرج در WIC 14184.402(d)، یا​​ 
        • دارای اختلال مصرف مواد متوسط یا شدید (5891.5(c)).​​ 
      • بزرگسالان واجد شرایط و بزرگسالان مسن، همانطور که در بخش 5892(k)(8) تعریف شده است به عنوان سن 26 سال یا بیشتر و یا:​​ 
        • دارای معیارهای مندرج در WIC 14184.402(c)، یا​​ 
        • دارای اختلال مصرف مواد متوسط یا شدید (5891.5(c))​​ 
        • 50 درصد باید برای مداخلات مسکن برای افرادی که به طور مزمن بی خانمان هستند، با تمرکز بر کسانی که در اردوگاه ها هستند، استفاده شود.​​ 

6. از ژوئیه 1 ، 2026 چه مقدار از پول قانون خدمات سلامت رفتاری برای حمایت از مسکن در دسترس خواهد بود؟​​ 

طبق پیشنهاد شماره ۱، ۳۰ درصد از بودجه سالانه قانون خدمات سلامت رفتاری شهرستان به پشتیبانی مسکن اختصاص می‌یابد. بر اساس پیش‌بینی درآمد کل ۳.۵ میلیارد دلاری قانون خدمات سلامت رفتاری برای سال مالی ۲۰۲۶-۲۰۲۷، بودجه تخصیصی شهرستان برای بخش مسکن تقریباً ۹۵۰ میلیون دلار خواهد بود. بر اساس روش تخصیص فعلی قانون خدمات سلامت روان که در اطلاعیه اطلاعات سلامت رفتاری شماره: 23-061ذکر شده است، که درصد بودجه قانون خدمات سلامت روان دریافتی سالانه توسط هر شهرستان را تعیین می‌کند، تخصیص‌های سالانه پیش‌بینی شده قانون خدمات سلامت رفتاری برای مداخلات مسکن عبارتند از:​​ 

  • بسیار بزرگ: لس آنجلس 254.09 میلیون دلار​​ 
  • بزرگ: ساکرامنتو، 34.99 میلیون دلار​​ 
  • متوسط: سانتا کروز 6.79 میلیون دلار​​ 
  • کوچک: هومبولت 3.3 میلیون دلار​​ 

به‌علاوه، برای اینکه شهرستان‌ها بتوانند نیازها و اولویت‌های مختلف محلی خود را برطرف کنند، شهرستان‌ها می‌توانند بودجه را برای افزایش این مؤلفه تا 14 درصد دیگر یا کاهش بودجه تا 7 درصد با انتقال بودجه بین دو مؤلفه تأمین مالی «قانون خدمات سلامت رفتاری» (FSP و خدمات و حمایت‌های سلامت رفتاری) انتقال دهند.​​ 

به عنوان مثال، یک شهرستان می تواند تصمیم بگیرد به جای 30 درصد مورد نیاز، 37 درصد از بودجه قانون خدمات سلامت رفتاری را به مداخلات مسکن با انتقال 7 درصد از دسته بندی دیگری از قانون خدمات سلامت رفتاری، مانند FSP ها، اختصاص دهد.​​ 

بعلاوه، یک شهرستان می تواند تصمیم بگیرد که به جای 30 درصد لازم، 23 درصد از بودجه قانون خدمات بهداشت رفتاری خود را به مداخلات مسکن اختصاص دهد و 7 درصد از تخصیص قانون خدمات بهداشت رفتاری خود را به دور از مداخلات مسکن به دسته دیگری منتقل کند.​​ 

انتقال‌ها منوط به تأیید DHCS هستند و باید هنگام ارائه پیش‌نویس طرح یکپارچه سه‌ساله بر اساس داده‌ها و نظرات جامعه درخواست شوند. چرخه بعدی و اولین چرخه قانون خدمات سلامت رفتاری، سال مالی 2026-2029 است.​​ 

7. چه مقدار از پول قانون خدمات سلامت رفتاری را می توان برای توسعه سرمایه از ژوئیه 1 ، 2026 استفاده کرد؟​​ 

حداکثر 25 درصد از وجوه مداخله مسکن (یعنی 7.5 درصد از اعتبارات محلی) می تواند برای پروژه های توسعه سرمایه استفاده شود. بر اساس برآورد طرح شده در سؤال 6، تقریباً 950 میلیون دلار می تواند برای کل سطل مداخلات مسکن برای سال مالی 2026-2027 در دسترس باشد. با فرض اینکه شهرستان ها بودجه را به داخل یا خارج از رده مداخله مسکن منتقل نمی کنند، تا 235.79 میلیون دلار می تواند برای پروژه های توسعه سرمایه مسکن در سطح محلی برای افراد دارای شرایط سلامت رفتاری استفاده شود. مجموع اعتبارات مداخله مسکن برای پروژه های عمرانی سرمایه ای در نهایت در سطح محلی تعیین می شود.​​ 

8. چه بودجه های دولتی یکبار مصرف دیگری برای بی خانمان ها به افراد دارای چالش های سلامت رفتاری خدمت کرده است که صندوق های جاری قانون خدمات سلامت رفتاری/قانون خدمات بهداشت روانی نیز می توانند به آنها خدمت کنند؟​​ 

بسیاری از برنامه های یکبار مصرف دولتی وجود دارد که به افراد مبتلا به بیماری های رفتاری خدمات ارائه کرده است. اگرچه این برنامه‌ها ممکن است تعداد یا درصد شرکت‌کنندگانی را که دارای شرایط سلامت رفتاری هستند ردیابی نکنند، اما احتمالاً به بسیاری از افرادی که واجد شرایط دریافت خدمات قانون خدمات سلامت روان/قانون خدمات سلامت رفتاری هستند، خدمات رسانی کرده‌اند.​​ 

به تفکیک دپارتمان، عمده ترین وجوه دولتی یکبار مصرف برای بی خانمان ها عبارتند از:​​ 

  • دپارتمان خدمات اجتماعی کالیفرنیا: برنامه حمایت از مسکن و معلولیت (HDAP); خانه امن; آوردن خانواده ها به خانه؛ برنامه پشتیبانی مسکن CalWORKs. Project Roomkey; و گسترش مراقبت از جامعه. (HDAP و CalWORKs برنامه‌های در حال انجامی هستند که یک بار توسعه برنامه داشتند.)​​ 
  • وزارت مسکن و توسعه جامعه (HCD): Homekey; برنامه NPLH؛ برنامه پیشگیری از مسکن و بی خانمانی کهنه سربازان خدمت به کهنه سربازان کالیفرنیا که بی خانمانی را تجربه می کنند. بی خانمانی، مسکن، کمک و پیشگیری؛ بودجه حل اردوگاه; کمک های مالی چالش خانواده بی خانمان. مسکن انتقالی و برنامه تکمیلی (THP و THP-SUP)؛ Housing Navigators Maintenance Program (HNMP)، که به جوانان در سن انتقالی که بی خانمانی را تجربه می کنند خدمت می کند. و برنامه کمک و حمایت از حیوانات خانگی (PAS) که به پناهگاه ها کمک مالی می کند تا به آنها اجازه دهد افراد را با حیوانات خانگی در خود جای دهند.​​ 
  • وزارت خدمات مراقبت‌های بهداشتی: مسکن پل سلامت رفتاری (از طریق شهرستان‌ها و نهادهای قبیله‌ای) بودجه‌ای را برای راه‌اندازی مکان‌های مسکن پل برای رفع نیازهای مسکن فوری افرادی که بی خانمانی را تجربه می‌کنند و دارای وضعیت سلامت رفتاری هستند، فراهم می‌کند. برنامه تشویقی مسکن و بی خانمانی (از طریق برنامه های مراقبت مدیریت شده Medi-Cal) مشوق هایی را برای برنامه های مراقبت مدیریت شده برای سرمایه گذاری و پیشرفت در رسیدگی به بی خانمانی و نگهداری افراد در خانه ارائه می دهد.​​ 
  • CalVet: برنامه حمایت از جانبازان برای اتکا به خود، خدمات حمایتی پیشرفته‌تری را برای جانبازان بالای 55 سال/حدت بالا در سایت‌های مبتنی بر پروژه ارائه می‌کند تا از توانایی آن‌ها برای پیر شدن در محل و ماندن در خانه پایدار پشتیبانی کند.​​ 

9. چه منابع مالی دیگری می تواند توسط شهرستان ها برای حمایت از مسکن افراد با چالش های سلامت رفتاری استفاده شود؟​​ 

ایالت دریافت‌کنندگان وجوه محلی را تشویق می‌کند تا بودجه قانون خدمات سلامت روان/قانون خدمات سلامت رفتاری را با سایر منابع محلی، ایالتی، فدرال و بشردوستانه ترکیب کنند، از جمله:​​ 

  • Medi-Cal (از طریق برنامه های مراقبت مدیریت شده Medi-Cal)​​ 
  • تغییر ساختار شهرستان (طبق عنوان ۳، بخش ۳، فصل ۶.۳ قانون دولت)​​ 
  • قانون برونزَن-مک‌کورکودیل (اصلاح ساختار ۱۹۹۱) (طبق بخش ۵، بخش ۲ قانون رفاه و نهادها)​​ 
  • کمک های بلاکی فدرال (به عنوان مثال، اداره خدمات سوء مصرف مواد و خدمات سلامت روان)​​ 
  • کمک هزینه سلامت روان CalVet برای افسران خدمات جانباز شهرستان​​ 
  • سایر صندوق‌های مسکن و بی‌خانمانی فدرال، ایالتی و محلی​​ 

در اینجا چند نمونه از بودجه های دیگر وجود دارد که می تواند با بودجه قانون خدمات بهداشت روانی/قانون خدمات بهداشت رفتاری ترکیب شود تا نتایج بهتری برای سلامت و مسکن فراهم شود:​​ 

  • تأمین مالی سرمایه برای مسکن از طریق پیوند سلامت رفتاری، بخشی از پیشنهاد 1​​ 
  • حمایت های اجتماعی مرتبط با مسکن Medi-Cal، و در صورت تایید توسط مراکز فدرال خدمات مدیکر و مدیکید (CMS)، اجاره انتقالی. علاوه بر این، مزیت مدیریت مراقبت پیشرفته Medi-Cal می‌تواند به ارتباط افراد با حمایت‌ها و خدمات مسکن برای بهبود نتایج سلامت و مسکن کمک کند.​​ 
  • سایر بودجه‌های فدرال، ایالتی و محلی متمرکز بر سلامت رفتاری در حد مجاز (به فهرست بالا مراجعه کنید)​​ 
  • سایر صندوق های مسکن و بی خانمانی فدرال، ایالتی و محلی، از جمله برنامه مسکن، کمک، و پیشگیری بی خانمان ها و بودجه از سوی مقامات مسکن عمومی​​ 
  • تامین مالی از منابع بشردوستانه و خصوصی​​ 

[توجه: بخش‌های بهداشت رفتاری شهرستان نمی‌توانند از بودجه قانون خدمات سلامت رفتاری برای مداخلات مسکن که تحت پوشش برنامه مراقبت مدیریت‌شده Medi-Cal هستند، طبق WIC 5830(c)(2) استفاده کنند.]​​ 

۱۰. (یا: ۱۰.) از کجا می‌توانم اطلاعات بیشتری در مورد سرمایه‌گذاری‌های فعلی و برنامه‌ریزی‌های آینده شهرستان‌ها برای پشتیبانی از مسکن افراد دارای مشکلات سلامت رفتاری و نیازهای مسکن دریافت کنم؟​​ 

نمی توان URL مشخص شده در ویژگی Content Link را بازیابی کرد. برای راهنمایی بیشتر، با مدیر سایت خود تماس بگیرید.​​