در مجموع 719 روش تا اکتبر 2023 برای این برنامه اعمال شد و در ژانویه 2024، DHCS درخواست های 211 تمرین را پذیرفت. از مجموع برنامه های کاربردی DHCS پذیرفته شده، در زیر ویژگی های شیوه ها آمده است:​​ 

• 83٪ از چارک های 1 و 2 HPI (بر اساس کد پستی برای سایت های بالینی)​​ 
• نوع تمرین (مجموع به بیش از 100٪ اضافه می شود زیرا دسته ها متقابلاً منحصر به فرد نیستند):​​ 
• 51٪ شیوه های مستقل کوچک​​ 
• 42٪ مراکز بهداشتی دارای صلاحیت فدرال (FQHCs) یا FQHC شبیه به هم​​ 
• 4٪ سیستم های بهداشتی بزرگ (مالکیت شهرستان، بیمارستان های دولتی منطقه و غیره)​​ 
• 5 درصد برنامه های بهداشت عشایر​​ 
• جمعیت های تمرکز:​​ 
• 2/5 درصد بر افراد باردار متمرکز شده اند.​​ 
• 40.8 درصد بر کودکان/جوانان متمرکز شده اند.​​ 
• 18.5٪ بر بزرگسالان با نیازهای بهداشتی پیشگیرانه تمرکز کردند.​​ 
• 28.9٪ بر بزرگسالان مبتلا به بیماری های مزمن تمرکز کردند.​​ 
• 6.6 درصد بر روی افراد دارای شرایط سلامت رفتاری متمرکز بودند.​​ 
  

فرآیند انتخاب برای برنامه پرداخت مبتنی بر ارائه دهنده شامل دو مرحله بود: (1) استفاده از دستورالعمل ارائه شده توسط DHCS، بررسی و امتیازدهی (از مجموع 90) تمام درخواست‌ها توسط MCP که در درخواست مطب ذکر شده بود، و سپس (2) بررسی درخواست‌های توصیه شده توسط MCPها توسط DHCS. مطابق با اولویت‌های مندرج در استراتژی جامع کیفیت DHCS ، DHCS تعداد امتیاز یکسانی را به تمام درخواست‌هایی که معیارهای زیر را برآورده می‌کنند، اضافه کرد: DHCS تعداد امتیاز یکسانی را به تمام درخواست‌هایی که معیارهای زیر را برآورده می‌کنند، اضافه کرد:
​​ 

• برنامه های کاربردی با تمرکز جمعیت جوانان/کودکان (12 امتیاز اضافی برای دستیابی به 40٪ از شیوه های انتخاب این جمعیت)​​ 
• برنامه های کاربردی با تمرکز جمعیت فردی باردار (20 امتیاز اضافی برای دستیابی به 5٪ از شیوه های انتخاب این جمعیت)​​ 
• برنامه های کاربردی از برنامه های بهداشت قبیله ای (15 امتیاز اضافی برای اطمینان از تعداد کافی شیوه های خدمات رسانی به این جمعیت)​​ 
  

سپس DHCS یک آستانه امتیاز یکسان (77 امتیاز) تعیین کرد که منجر به فهرستی از مطب‌هایی می‌شود که در محدوده بودجه اختصاص داده شده برای این مرحله از برنامه باقی می‌مانند. در نهایت، DHCS شهرستان‌هایی را شناسایی کرد که متقاضی داشتند اما هیچ شیوه‌ی درمانی پذیرفته‌شده‌ای نداشتند. اگر ۱ تا ۲ امتیاز اضافی به ازای هر مطب منجر به پذیرش مطب از این شهرستان‌ها می‌شد (که نشان می‌داد مطب‌ها متقاضیان خوبی بوده‌اند)، DHCS امتیاز اضافه می‌کرد. این مرحله منجر به گنجاندن چهار مطب از دو شهرستان شد که در غیر این صورت نماینده‌ای نداشتند، در حالی که همچنان بودجه برنامه را حفظ می‌کرد. برای شهرستان‌های باقی‌مانده که شیوه‌های درمانی پذیرفته‌شده‌ای نداشتند، اضافه کردن حداقل ۱۰ امتیاز لازم بود، که نشان می‌دهد این شیوه‌ها کاندیداهای ایده‌آلی برای این برنامه نبودند.​​